Who is Gigi?

Yeni hayatıma hoş geldim! Hoş geldiniz. Vay! Ben Almanya’dayım ya. Ay ben şok! Gerçekten mi? Uff tabii ki şaka. Uçaktan inerken gördüğüm manzara çok güzeldi belki ama indikten sonra Hamburg’a bir buçuk saatlik uzaklıkta tamamen başka bir eyalete bağlı minik bir kasabada yaşayacağımı bana neden kimse söylemedi?

İlk hayal kırıklığım…

Resmen huzur evinde yaşamaya gelmişim. Kaldığım kasabada ağırlıklı olarak yaşlılar yaşıyordu. Soğuktan ve korona yasaklarından dolayı zaten bir şey yapmak istemezken bir de yaşıtlarınızın takıldığı lokal bir cafe bile olmaması… Ne bileyim. Bir kahve içip tatlı bir şeyler yemek için gittiğim bir cafe vardı. Ben kendimle baş başa kahve içerken, yaşlı teyze ve amcalar şampanyalarını yudumlayıp arkadaşlarıyla sohbet ediyorlardı.

Çaresiz geçen iki ay…

Buraya gelmeden önce öyle hayaller kuruyordum ki… Giderim, bir şekilde bir iş bulurum. Sonrasında minik bir oda tutarım kendime, işe gider gelirim ve düzenimi kurarım. Neredeee? Delirmemek için kendimi yoga yaparken ve Almanca çalışmaya çalışırken buldum. İş yok değildi tabii ki vardı ama… Ayak üstü adam…. çalışıyorlar yani. Bir garanti yok. Sigorta neye göre belli değil. İş bi var bi yok. Yeri geldiğinde aptal ayakları oynamanız gereken durumlar bile oluyordu maalesef.

Maddi olarak da aileme yük olmak istemiyordum bi yandan. Bir geldim euro yirmi lira oldu. Durum böyle olunca da bir kadınla tanıştım ve yardıma ihtiyacı olduğu zamanlar da onunla beraber temizlik yapmaya gittim. Bunda gocunacak bir şey yok. Utanılacak bir şey hiç yok. Buraya gelmeden önce “Tuvalet temizlerim ama yine de dünyayı gezerim.” düşüncesindeydim ve hala da öyle düşünüyorum. Çift anadal yapıp hazırlıkla beraber altı yılımı sadece üniversiteye harcamışken bir de kariyer peşinde koşup en güzel yaşlarımı heba etmeye içim hiç el vermedi açıkçası.

Bu iş de sadece bana cep harçlığı oldu diyebiliriz aslında. Bir gün gidiyorsam sonraki bir hafta haber gelmiyordu mesela. O kadar bunalmıştım ki. “Acaba dönsem, yazın tekrar şansımı denerim. Bu bir vazgeçiş değil.” gibi düşünceler akın etmeye başlamıştı bile. Hiç bir şey yapmasam bile termosumu doldurup kendimi parklara atıyordum. Sadece sessizlik ve kendimi daha iyi dinleyebilmek için. Aileme durumu açıkladığımda ise tabii ki “Dön” demek yerine “Evde oturarak tabii ki bir şey bulamazsın. Araştırmıyorsun. Kovalaman lazım.” gibi tepkiler aldım. Tam devam etmekten vazgeçtiğin nokta, aslında şansının döndüğü noktaymış gerçekten. Buna bizzat şahit oldum.

İş, Hamburg, Yeni Ev ve Merhaba Özgürlük!

Mart 2022. İş başvurusu yapabileceğim bir numara geçti elime. Aradım. Lütfen tekrar arayın dendi ve tekrar aradığımda bir sonraki Pazartesi için görüşme ayarlandı. Vay be, her şey yoluna mı giriyor ne? Ama bir dakika. Yaşadığım yer her yere o kadar uzak ki Almanca kursları bile evin çok uzak diyip dönüş yapmadılar. Hayda… yine mi problem? Yok ya çözeriz. Çözülür değil mi? Her neyse. Görüşmeye gittim ve o malum soru geldi. “Nerede yaşıyorsun?”. Yalan söylemedim tabii ki ama “Siz orasını bana bırakın.” da dedim. Arkadaşlar gerçekten şu insanların karşılarında genç birilerini gördüklerinde ciddiye almayışları neden? Sırf bundan dolayı ekstra çaba sarf etmem gerekti. Israr kıyamet işi aldım ve “Gel bir deneyelim.” dendi en azından.

Bekleyişler ve ev arayışları sürerken korkunç bir haber geldi. Bu sefer konu sağlık. Dedem bir anda hastalandı ve herkes apar topar onların yanına gitmeye karar verdi. Annem, kardeşim, teyzelerim, akrabalar herkes yollara düştü ve ben param olmadığı ve biletler de çok pahalı olduğu için elim kolum bağlı bir şekilde telefonun başında annemlere her an destek olmaya çalıştım. Bir yandan da tam yeni bir adım atmaya hazırlanıyordum ki annem de yapabileceğimiz bir şey olmadığı için buraya odaklanmamın daha iyi olacağını söyledi ve dedemi maalesef o ay kaybettik. Ben gidip ailemin yanında olamadım ve dedemi son yolculuğuna uğurlayamadım. Orada olamadığım için üzgünüm ama seninle son kez konuşabilmek ve sana moral verebilmiş olmak benim için büyük mutluluktu. Huzur içinde uyu.

Willkommen in Meinem Neuen Leben!

Welcome to my new life! Wow! I’m in Germany. Oh I’m shocked! Really? Ugh, of course it’s a joke. Maybe the view I saw when I got off the plane was beautiful, but why didn’t anyone tell me that I would be living in a tiny town in a completely different state, an hour and a half away from Hamburg?

My first disappointment…

I have officially come to live in a nursing home. The town I stayed in was mostly populated by elderly people. While you don’t want to do anything due to the cold and corona bans, and there isn’t even a local cafe where your peers hang out… I don’t know. There was a cafe where I went to have a coffee and eat something sweet. While I was drinking coffee alone, old ladies and gentlemen were sipping champagne and chatting with their friends.

Two helpless months…

Before I came here, I had such dreams… I would go and find a job somehow. Afterwards, I get a small room for myself, go to work and get organized. Where is it? To keep from going crazy, I found myself doing yoga and trying to study German. It wasn’t that there were no jobs, of course there were, but… just people trying to use people. There is no guarantee. It is not clear what the insurance is based on. There is work and there is no work. Unfortunately, there were even situations where you had to play the fool when necessary.

On the other hand, I didn’t want to be a financial burden on my family. When I arrived, the euro was twenty liras. So, I met a woman and went to clean with her when she needed help. There is no shame in this. Before coming here, I thought that I would clean toilets but still travel the world, and I still think that way. While I did a double major and spent six years just for university, I didn’t feel like wasting my best years pursuing a career.

Actually, we can say that this job was just pocket money for me. If I was going to work one day, there would be no news for the next week. I was so overwhelmed. I wonder if I should go back and try my luck again in the summer? This is not a give up after all. Even when I wasn’t doing anything, I would fill my thermos and go to the park. I was just doing this for the quiet environment and to be able to listen to myself. When I explained the situation to my family, instead of saying “Come back”, they said: “Of course you can’t find anything by sitting at home. You’re not researching. You have to chase.” The exact point where you give up on continuing is actually the point where your luck turns. I witnessed this myself.

Work, Hamburg, New Home and Hello Freedom!

March 2022. I received a number with which I can apply for a job. I called. They said please call again and when I called again the meeting was arranged for the following Monday. Wow, is everything going well or what? But wait a minute. Where I live is so far from everywhere that even the German courses did not call back because they said it was too far from home. Come on… problem again? Or we will solve it. I can solve it, right? Anyway. I went to the interview and that certain question came up. “Where do you live?”. Of course I didn’t lie, but I said leave it to me. Really, why do these people not take young people seriously when they see them? Just because of this, I had to make extra efforts. As a result of my insistence, I was accepted for the job and they said come on, let’s try it.

While the waiting and house hunting continued, terrible news came. This time the topic was health. My grandfather suddenly fell ill and everyone decided to go to them quickly. My mother, my sister, my aunts, my relatives, everyone went on the road and I couldn’t go because I didn’t have money and the tickets were too expensive. I tried to support my mother and grandmother by the phone at all times. On the other hand, I was just getting ready to take a new step, and my mother told me that since there was nothing we could do, it would be better for me to focus on my life. Unfortunately, we lost my grandfather that month. I couldn’t go and be with my family and send my grandfather off to his last journey. I’m sorry I couldn’t be there, but it was a great pleasure for me to be able to talk to you for the last time and give you morale. Rest in peace.