Nereden başlamalıyım acaba? Nasıl hissetmem gerektiğini bilmediğim, plan yaparken bile belirsizlikler içinde geçen bir sürece girdik erkek arkadaşımla birlikte. Aslında ne yapmak istediğimiz, nasıl ilerleyeceğimize dair planların hepsi belli ama ben sürecin yavaş ilerlemesinden dolayı aşırı stresli hissediyorum kendimi. Bu da ister istemez hayattaki verimliliğimi etkiliyor. Aksiyon almam gerekiyormuş gibi kendimi zorluyorum içten içe. Oturduğum yerden o zamanın gelmesini bekleyemiyorum. Kendimi bir şekilde meşgul etmem gerekiyor. Kitap okuyayım diyorum mesela… bir bakıyorum düşüncelerin arasında kitaptan çoktan kopmuş gitmişim.

Buraya sık sık yazmamam normal hayatımda da hiçbir şey yazmıyormuşum gibi anlaşılmasın. Beni takip edenler ya da tanıyanlar bilir. Günlük yazmayı çok seviyorum. Belki de oraya yazdıklarımla içimi döküp rahatladığım için buraları boşladım. Bir yandan da sürekli şikayet eden ve varoluşsal sancılar çeken bir insan gibi görünmek istemiyor oluşumun da etkisi olabilir.

Dikkat ettim de geçen senelerde hayatımda olan iyi şeyleri de yazabiliyordum. Şimdi ise sadece kendimi sıkışmış ve düşüncelerimden kaçamadığımı hissettiğim noktalarda yazarken buluyorum. Kimseyle konuşmuyor değilim ama içimde yaşadıklarımı kelimeye dökmeye çalışırken duygularım ağır basıyor ve boğazım düğümleniyor. Çoğu zaman anlatmaktan kaçınıyorum, içime kapanıyorum ve insanlardan uzaklaştırıyorum kendimi. Hatta bu konuyla ilgili erkek arkadaşımla da konuştuk. Eskiden olsa dağıtırdım ya da tek başıma kendimi odama kapatırdım ya da evde durmazdım mesela. Her hafta sonu bi planım olurdu. En basiti günübirlik olsa bile şehir değiştirir bi yerlere giderdim ama şimdi bu öyle değil. İster istemez hayatınızda biri varken canınızın istediği gibi davranamıyorsunuz. İçten içe sorumluluk duygusu ‘Heyyy!! Ben de buradayım!’ diye bağırıyor. Ki ben çok şükür ilişki konusunda şanslıyım. Sadece ilişki de değil. Partnerim konusunda çok şanslıyım. Her konuda anlayışlı, bir sorun olduğunda birbirini dinleyen ve konuşan, aynı zamanda çözüm üreten de bir çiftiz. Özellikle benim bunalımlara girdiğim dönemlerde alanıma saygı duyuyor oluşunun dışında gereksiz sinirlenmelerimi alttan alıyor oluşunu çok seviyorum. Konu nereden nereye geldi…

Gelelim bu düşünceler silsilesinin asıl sebebine… Yine bir taşınma süreci içindeyiz ve çantamızı alıp çıkabilecek durumda olmamıza rağmen yapılması ve tamamlanması gereken o kadar çok şey var ki… Bunların yanında aylar içinde alışmış olduğumuz düzenin bi yerde değişiyor olması ve bu yeni düzene ne kadar uyum sağlayabileceğimizle ilgili olan endişelerimiz de bizi bi yerde yoruyor. Aslında bir yandan da heyecanlandırıyor. Negatif yanlarından ziyade, daha çok pozitif yanları olan ve geleceğimizden daha az endişe duyacağımız bir yerde olmak… bir de sevdiğimiz insanlarla daha yakın olma fikri ve sosyal hayatımızda olabilecek pozitif gelişmeleri düşünmek iyi hissettiriyor. Belki de en başından beri yapmak istediğimiz ama beklediğimiz koşulları bulamadığımız bu yerden gitmek, bize yeni başlangıçlara ve beraber yapmak istediğimiz tüm o şeylere olanak sağlayacak, aynı zamanda da kendimize daha iyi rutinler oluşturduğumuz, istediğimiz noktada olmamızı sağlayan bir hayat bizi bekliyordur? Manifest!! Bütün bu süreci atlattığımız ve o günlere geldiğimiz günlerden bir gün bu yazımı dönüp tekrar okuduğumda bizimle gurur duyacağımı biliyorum. Tüm planlarımızı gerçekleştirmiş olup yeni düzenimizde emin adımlarla mutlu bir şekilde ilerliyor olacağız!

“Ne diyon sen ya?!” demeyin. Gerçekten istediğin zaman başaramayacağın şey yok. Harekete geçtiğin ve ne istediğini bildiğin takdirde her şeyi başarabilirsin. O zaman biraz da güzel haberlerden bahsedelim. Almanya’da yaşadığım bu üç senede en büyük hedefim diplomalarımı onaylatmak ve Almanca öğrenmekti. Çünkü artık istemediğim işlerde çalışmak istemiyordum ve bir yerden başlamam gerekiyordu. Geçen sene Ağustos ayında erkek arkadaşımın yanına taşınmamla birlikte işi bıraktım, diplomalarımı onaylatma sürecini başlattım ve yoğunlaştırılmış Almanca kursuna yazıldım. Sonuç? Önce diploma onaylarım geldi. Sonra kurs sürecimi tamamlayıp B1 sınavına girdim ve Almanca B1 sertifikamı aldım. Şimdiki hedefim ise aynı şekilde Almanca B2 eğitimine başlayıp aynı şekilde sertifikamı almak. Bunun için de bu taşınma sürecimizi tamamlamamız gerekiyor. Bu süreci geçirdikten sonra yeni düzenle beraber bu süreci de atlatacağıma inanıyorum.

Bu yazıya başlamadan önce ne yazacağımla ilgili en ufak bir fikrim bile yoktu. Başlığı yazdım ve cümleler parmaklarımdan aktı gitti resmen. Şu an kendimi o kadar iyi hissediyorum ki! Burayı çok özlediğimi fark ettim ve anlatmak istediğim daha tonlarca şey var. Belki buralara eskiden olduğu gibi daha sık yazarım, ne dersiniz?

Bir sonraki buluşmamıza kadar kendinize cici bakın! ❤

Lately, I’ve been…

Where do I even begin? I’ve entered this phase with my boyfriend where we’re surrounded by uncertainty, even when we’re making plans. It’s not like we don’t know what we want or how we want to move forward—everything is actually quite clear. But the fact that things are moving slowly stresses me out a lot. And naturally, this affects how productive I feel in life. I keep pushing myself internally, like I need to take action. Just sitting and waiting for the time to come is driving me crazy. I feel like I need to keep myself busy somehow.

I try to read a book, for instance… and then I catch myself completely lost in my thoughts, no idea what I’ve just read.

Don’t get me wrong—just because I haven’t written here much lately doesn’t mean I’ve stopped writing altogether. Anyone who knows me, or has followed me, knows how much I love journaling. Maybe that’s the reason I’ve neglected this space a little—because I’ve already been pouring my heart out in my journal. On the other hand, maybe I’ve also been holding back because I don’t want to come off as someone who’s constantly complaining or trapped in an existential spiral.

I noticed something… In the past, I used to be able to write about the good things happening in my life, too. But now, I mostly catch myself writing when I feel stuck or when I can’t escape my thoughts. It’s not like I don’t talk to people, but when I try to put what I’m feeling into words, my emotions get the better of me and I end up with a lump in my throat. So I avoid talking about it, I shut myself off, and distance myself from people. I even talked about this with my boyfriend.

Back in the day, I used to cope differently. I’d either lock myself in my room or refuse to stay home. I always had weekend plans, even if it was just a quick trip to another city. But now… things are different. When you’re sharing your life with someone, you can’t always do what you want, when you want. That sense of responsibility inside you starts screaming, “Heyyy!! Don’t forget about me!”

And I have to say—when it comes to relationships, I’m really lucky. Not just in general, but specifically with my partner. He’s incredibly understanding, we listen to each other, we talk things out, and we find solutions together. I especially appreciate how he respects my space when I’m going through tough times and how he doesn’t take my emotional outbursts personally. I love that about him.

Okay, so how did we get here?

The real reason behind this avalanche of thoughts is… we’re moving again. Even though we’re practically ready to grab our bags and go, there are still so many little things to get done. On top of that, the thought of leaving behind the routine we’ve grown used to over the past few months—and the uncertainty of how we’ll adjust to a new one—feels exhausting. But at the same time… it’s also exciting.

This new chapter, despite the stress, has more positives than negatives. It brings the promise of less worry about our future, being closer to the people we love, and the possibility of having a richer social life. It all feels hopeful. Maybe finally leaving this place we’ve been stuck in for so long—the place we always wanted to leave but were just waiting for the right conditions—will be the exact thing that allows us to build the life we truly want. A life where we can create better routines, move forward together, and grow into the people we’re meant to be.

Manifesting that! I know that one day I’ll look back at this post from a time when we’ve already made it through, and I’ll be so proud of us. We’ll have carried out all our plans, and we’ll be walking confidently, happily, in our new life.

Don’t roll your eyes and say, “What are you even talking about?!” Because honestly, if you really want something, there’s nothing you can’t achieve. As long as you take action and know what you want, you can do anything.

Now let’s talk about some good news.

Since moving to Germany three years ago, my biggest goal has been to get my diplomas recognized and learn German. I didn’t want to keep working jobs I wasn’t passionate about, and I knew I had to start somewhere. Last August, I moved in with my boyfriend, left my job, began the diploma recognition process, and enrolled in an intensive German course.

And the result? First, I got my diplomas approved. Then, I completed the course and took the B1 exam—and I passed! Now my goal is to start B2 and earn that certificate too. But for that to happen, we need to complete this moving process first. Once that’s behind us, I know I’ll power through the next phase too, with our new routine supporting me.

Before I started writing this, I had no idea what I was even going to say. I just typed the title and let the words pour out of my fingers. And now? I feel so much better. I realized how much I missed being here—and I still have so much more I want to talk about.

Maybe I’ll start showing up here more often again, like I used to. What do you think?

Until next time, take care of yourselves, sweethearts! ❤