En son ne zaman blog paylaştığımı hatırlamıyorum desem? Bugün sosyal pilimi sonuna kadar bitirdim galiba iş dolayısıyla ve bu yorgunluktan bana geriye sadece karışmışlık, gerginlik ve stres kaldı maalesef… Ben de klavyemin başına geçtim ve size içimi dökmeye geldim.
Yorgun hissediyorum kendimi… bir şeyler eksikmiş gibi geliyor sürekli. Sonra hayatıma bakıyorum ve şükrediyorum. İşimi seviyorum, paramı kazanıyorum (çok olmasa bile), sağlıklıyım, beni seven ve sevdiğim insanların olduğu minik bir çevrem var. Harika arkadaşlarım var. Evimiz çok güzel bir konumda mesela (büyük bir lüks bu Hamburg için), başardıklarıma bakıyorum sonra… Ben bunu yapacağım dediğim ne varsa yaptım ve başardım. Sonra yine bir şey oluyor ve kendimi hayatımı, geleceğimi, benliğimi sorgularken buluyorum. Sürekli bir şeylere yetişmem gerekiyormuş gibi geliyor… peşinden de geç kalmışlık hissi. Yetişmem gereken şeylere yetişemediğim zaman kendimi aşırı kötü hissediyorum mesela. Zaman ayırmak istediğim şeylere zaman ayırabilecekken bile başka gereksiz şeylere dalıp kendimi sabote ediyorum ve yapmadığım için kendime kızıyorum. Etrafımda dikkat dağıtan çok faktör var tabii ki… ama bunlara kızmak, sadece suçu onlara atıp, kendi suçumu hafifletmekten başka bir şey değil aslında. Bunun da farkındayım yani. Dedim ya işte en başta “Çok karışığım…”
Almanya’ya taşınalı 4 sene oldu ve bu 4 senenin 2,5 senesinde yalnızdım. Hayatımı çok daha kolay idare edebiliyordum. Sadece maddi anlamda değil. Düzen, temizlik, yemek gibi en basit şeyler de bile. İtiraf: Bunu bir yandan çok özlüyorum ama bunu bugün de sağlayabiliyor olmalıyım diye de sürekli kendime baskı yapıyorum ve geçmişe takılı kalmak gibi de geliyor aynı zamanda. “Artık yalnız değilsin.” diyorum kendime sürekli ve her şey iki kişilikken, şimdi Chico’yla beraber üç kişilik olması da bazı şeyleri zaman zaman zorluyor. Almanya’da köpek sahibi olmak isteyenlere benden küçük bir uyarı olsun ⚠️ Biz insanken bu kadar vergi ödüyoruz (bilenler biliyor)… bebeklerimizin sokakta özgürce yürüyebilmesi için bile bir sürü sigortası, şartı, kuralı vs. varmış ve biz bunu şans eseri parka gittiğimizde polisten öğrendik 😂. Öyle çipini taktırdım, sağlık sigortasını yaptırdım, aşılarını yaptırdımla bitmiyormuş yani. Maddi anlamda zorlanıyorum bazen o yüzden. Beklenmedik ödemeler çıkıyor sürekli, sen ne kadar ayağını yorganına göre uzatsan da… Part-Time’dan Full-Time’a geçip Chico’yla ilgilenebileceğim boş zamanımdan da olmak, Chico’nun bütün sorumluluğunu da erkek arkadaşıma yıkmak istemiyorum.
Kendimi bir bütün gibi değil de bölünmüş hissediyorum sürekli… anne Gigi, işçi Gigi, evi çekip çeviren Gigi, aşçı Gigi, ressam Gigi, blogger Gigi… Vakit yetmiyormuş gibi geliyor çoğunlukla. Mutfağa bir giriyorsun mesela 2-3 saatin gitmiş… Boş günümü çamaşıra, temizliğe ayırıyorum (bunun için de kendime aşırı kızıyorum)… “Yapma!” diyorum kendime ama söz geçiremiyorum. Ben evimin düzenli olmasını aşırı seviyorum (kalabalık olunca da bu o kadar mümkün olmuyor). Her şey yerli yerinde olsun, çamaşırlarım temiz olsun, uyandığımda dağınıklık değil, düzenli bi alana uyanıp kahvemin tadını çıkarayım istiyorum… ama yataktan çıkamıyorum. Bazen saat sabah 6’da sebepsiz uyanıyorum. Uykumu almış, enerjik hissediyorum kendimi… ama dönüp uyuyorum tekrar ve günüm 💩 gibi geçiyor maalesef… Vitamin düzeni oluşturmuştum ve iyi de gidiyordum. Kendimi aşırı motive hissediyordum ve sonra küçük bir izne çıktım paskalya tatiliyle beraber ve bütün düzenimi çöp ettim. Bunları tekrardan düzene sokabilmek benim elimde tabii ki ama eskisi gibi kendimi hemen toparlayamıyorum. NEDEN BÖYLE OLDUM BEN?! Motivasyonumu geri istiyorum… Kalıplara sıkışıp kalmak istemiyorum mesela… anın, günümün tadını çıkarmak istiyorum.
Günüm sürekli kafamın içinde ne yapacağımı planlayarak geçiyor ama gün sonunda her şeyi ertelerken buluyorum kendimi. Uyku bir kaçışmış gibi geliyor çoğunlukla. Toparlayabilir miyim kendimi sizce tekrar? Kendimi yaz geliyor diye motive etmeye çalışıyorum ama hiçbir şey planlarımıza uygun gitmiyor mesela… Güzel bir gün geçirelim diye yaptığımız planlarda bile en basiti şansımıza hava kötü oluyor (Welcome to Germany). Hiç arkadaşım yok derken bir hafta içerisinde bir sürü yeni insanla tanıştım mesela ama buna vaktim ve enerjim yokmuş gibi de hissediyorum… Sürekli bir şeyler birbirine uymuyor. Benim kendimi silkeleyip bu enerjiden bir an önce kurtulmam şart ama kendimi nasıl sıfırlayabilirim bilmiyorum… Cumartesi işte olduğum haftasonları tükeniyorum… Cumartesi evde olduğum haftasonları da kendimi tüketiyorum işte… bir koşturmacadır gidiyoruz 😅 Bahar yorgunluğu mu, yoksa gerçekten gizli depresyonum mu var? Neden hep bir şeyler yetmiyormuş gibi geliyor ya da olmasını istediğim gibi değil (ki buna bu kadar çabalarken değil yani)?
Biraz negatifim bu akşam… beni bu seferlik maruz görün. Bunları dışa vururken bile kendimi bir tuhaf hissettim. Gerçekten şikayet edilecek şeyler mi diye bir sorguladım kendimi ama n’apayım… böyle hissediyorum işte. Ben hayatı cıvıl cıvıl, hayallerle, yeni maceralarla doluyken seviyorum… şu an gökyüzü gri bulutlarla kaplı daha çok ve bu beni mutsuz ediyor maalesef. Bunu kabullenemiyor oluşumla da ayrı savaş veriyorum şu sıralar. Bu sıkıntıları bana unutturan tek şey ise Chico… Onun koşulsuz sevgisi de cabası… şimdi yanımda uyuyor, ben ise güzel bir melodi ve mum eşliğinde bu satırları yazıyorum…
Do I have some kind of hidden depression?!
I honestly can’t remember the last time I shared a blog post… If I said that, would you believe me? Today, I feel like I completely drained my social battery because of work, and what’s left is just a mix of confusion, tension, and stress… So here I am, sitting at my keyboard, pouring my heart out to you.
I feel tired… like something is always missing. Then I look at my life and feel grateful. I love my job, I earn my own money (even if it’s not much), I’m healthy, and I have a small circle of people who love me and whom I love. I have amazing friends. Our home is in a great location (which is a luxury in Hamburg), and when I look at what I’ve achieved… everything I once said “I will do this,” I actually did. And yet, something happens and I find myself questioning my life, my future, my sense of self again. I constantly feel like I have to catch up with something… followed by this feeling of being late. And when I can’t keep up, I feel awful. Even when I could make time for the things I want, I get distracted by unnecessary things, sabotage myself, and then get mad at myself for not doing them. Of course, there are many distractions around me… but blaming them is just a way of easing my own responsibility. And I’m aware of that. Like I said at the beginning, “I’m very confused…”
It’s been 4 years since I moved to Germany, and for 2.5 of those years I was alone. I could manage my life so much more easily back then. Not just financially, but even in the simplest things like order, cleaning, and cooking. Confession: I kind of miss that. But at the same time, I feel like I should still be able to manage it now, and putting pressure on myself like that also feels like I’m stuck in the past. I keep telling myself, “You’re not alone anymore.” And now everything is for two people, or actually three with Chico, and that makes things harder sometimes. A small warning to anyone who wants a dog in Germany ⚠️ It doesn’t end with just getting a chip, insurance, and vaccinations… there are so many rules, conditions, and costs. We literally learned some of them by chance from the police at the park 😂. Financially, it gets tough sometimes. Unexpected expenses keep coming up, no matter how careful you are. I don’t want to switch from part-time to full-time and lose the little time I have with Chico, but I also don’t want to put all the responsibility on my boyfriend.
I don’t feel like a whole person… I feel split into pieces all the time. Mom Gigi, worker Gigi, homemaker Gigi, cook Gigi, artist Gigi, blogger Gigi… It feels like there’s never enough time. You step into the kitchen and suddenly 2–3 hours are gone… I spend my days off doing laundry and cleaning (and I get so mad at myself for it)… I tell myself “Don’t!” but I can’t stop. I love having a tidy home. I want everything in its place, clean clothes, waking up to order instead of chaos, enjoying my coffee in peace… but I can’t even get out of bed. Sometimes I wake up at 6 AM for no reason, feeling energized… and then I go back to sleep, and my whole day turns into a mess. I had built a vitamin routine and it was going so well. I felt so motivated. Then I took a short break during the Easter holiday and completely ruined it. I know it’s in my hands to rebuild it, but I can’t seem to bounce back as quickly as before. WHY DID I BECOME LIKE THIS?! I want my motivation back. I don’t want to feel stuck in patterns… I want to enjoy the moment, enjoy my days.
My days are spent planning everything in my head, but by the end of the day, I find myself postponing everything. Sleep feels like an escape most of the time. Do you think I can pull myself back together again? I try to motivate myself because summer is coming, but nothing goes according to plan… even when we try to have a nice day, something simple like the weather ruins it (Welcome to Germany). One moment I feel like I have no friends, and the next week I meet so many new people… but I feel like I don’t have the time or energy for it. Nothing seems to align. I need to shake myself out of this energy as soon as possible, but I don’t know how to reset myself. On the weekends I work, I feel drained… on the weekends I’m at home, I somehow drain myself anyway… it’s just constant chaos 😅 Is this just spring fatigue, or do I have some kind of hidden depression? Why does it always feel like something is missing, or not the way I want it to be, despite all my efforts?
I’m a bit negative tonight… please bear with me this time. Even writing all of this felt strange. I questioned myself, like “Are these even things to complain about?” But what can I do… this is how I feel. I love life when it’s vibrant, full of dreams and new adventures… but right now, the sky feels covered with gray clouds, and that makes me sad. And I’m also struggling with the fact that I can’t accept that. The only thing that makes me forget all of this is Chico… his unconditional love is everything. He’s sleeping next to me now, while I’m writing these lines with a soft melody and a candle beside me…
Who is Gigi? 
Yorum bırakın