Who is Gigi?

14 Şubat’ı geride bırakırken, dinlediğim tüm podcastler, izlediğim tüm videolar aşık olmakla ilgiliydi… Aşk Nedir? Aşık olduğumuzu nasıl anlarız? Gustav Klimt’in ‘The Kiss’ adlı eserinin hikayesi vs. Bir de üstüne David Nicholls’ün ‘One Day’ adlı kitabından uyarlanmış, Netflix mini dizisini izledim. Filmini daha önce izleyenleriniz varsa, dizisinin de filmi kadar güzel olduğunu söyleyebilirim. Hatta en güzel yanı, tüm chapterlar birer bölüm olarak ilerlediği için, sıkıştırılmışlık hissi vermeden, doya doya tüm detaylarıyla izliyorsunuz. Hele ki Dexter… Filmdeki Dexter bence daha yakışıklı, ama dizideki Dexter da gayet sevimli yani. Her neyse. Kesinlikle izleyin derim. Güzel bir arkadaşlık hikayesi. Bu kadar övgüden sonra gelelim asıl konumuza… AŞK.

Aşık oldum ben ya. Yalan söylemeyeceğim. Hayatı toz pembe gördüm yani. Hatta öyle bir pembeye bürünmüştü ki, gözümün önünde olup bitenleri gördüğüm halde, gidemeyecek kadar bağlanmıştım. Sonrasında gelen ayrılıkla beraber yemekten kesilme, 39 kiloya düşme ve depresyon tabii ki. Diğer hiçbir ilişkimde, o şekildeki gibi kör kütük bağlanamadım. Sevmedim demiyorum. Bağlanamadım. Neden? Çünkü herkesin canının istediği zaman gidebileceğini öğrendim. Bencillik belki ama… Üzülüyorum illa ki, ama en basiti ayrılmayı, elinden en sevdiğin oyuncağın alınması gibi görüyorum. Napıyorsun peki sonrasında? Ağlıyorsun. Emeklerin boşa gitmiş gibi hissediyorsun. Hayatının her bir noktasında, orada olan o kişi bi anda yok oluyor. Telefonuna bakmak istemiyorsun. Sosyal medyada takipten çıkma vs. var tabii. Resimler ve videolarınıza son bir kez baka baka siliyorsun hepsini. İçin buruk. Nefes darlığı çekiyormuşsun gibi, aldığın nefes sana yetmemeye başlıyor. Bir gün geçiyor, ikinci gün geçiyor derken, kendini başka şeylere, arkadaşlarına, hayatına odaklıyorsun ve bir bakmışsın, yaşadığın tüm bu iç sıkıntılar gitmiş. Elbette flörtlerin oluyor filan, ama nereye kadar. Sonra bir gün izlediğin bir film, okuduğun bir kitap ya da dinlediğin bir şarkı, sana ilişki isteği veriyor. O kişi gelse de, ben de artık mutlu olsam, hayatımı paylaşacağım kişi nerede diye düşünüyorsunuz. Kendinizi yalnız hissetmeye başlıyorsunuz. Sonra pat… Dertsiz başıma dert mi arıyorum ben ya? Tekrardan yeni birini tanımak… alışmak… adapte olmaya çalışmak? Uf, düşüncesi bile, derin bir nefes aldırdı. Birinden hoşlanıyorsunuz ya da… duygularınızı söylemekten kaçınıyorsunuz. Neden? Acele etmemek, biraz daha tanımak için… ya da hoşlandığın kişiyle geçirdiğiniz vakit öyle güzel ve değerli ki, belki bunun da bitecek bir ilişkiye dönüşeceğini düşündüğün için, korkuyorsun adım atmaktan. Sırf o kişiyi de kaybetmek istemediğin için. İşte böyle. İtiraf ediyorum. İlişki istemiyor değilim ama bu zamana kadar hepsi hayal kırıklığı, kalp kırıklığı ve hüsranla bittiği için, kendime daha fazla acı çektirmek istemiyorum. Tamam, herkes aynı olacak değil sonuçta. Ummadık taş baş yararmış (oh atasözünü de sıkıştırdım araya). Ama… nereden bilebiliriz ki. İlişkiler zaman alan ve deneme yoluyla, ilerleyip ilerlemeyeceğini anladığımız şeyler sonuç olarak. Bir de sizinleyken size ölenler, ayrıldıktan sonra bir başkasına sen benim yaşam sebebimsin diyenleri gördükçe ögghhh yani. Sonra o kişiyle ayrılır ve size karışık mesajlar gönderirler. Bak ben hala buradayım, seni düşünüyorum, takibimdesin filan. Takip ederler yoklama çekmek için. Dönüş alamayınca da geri çekerler takiplerini filan (Buraya histerik bi gülme efekti lütfen). İşte bunlar beni yıpratıyor. O yüzden ilişki durumumu ‘kafası karışık’ olarak adlandırmakla çok haklıyım bence.

Sevgililer gününü, sevgilim olmadan geçirdiğim günler, sevgilim varken geçirdiğim günlere kıyasla daha fazla tabii ki. Alışığım yalnız geçirmeye 😀 Bu tabii ki de bi problem ya da hayatın sonu değil. Normalde hristiyanların Valentine adındaki bir şehidi onurlandırmak için kutladığı bir bayram günü olarak ortaya çıkmış. Bu en çok kimin işine yarıyor şu anda? Tabii ki üreticilerin hahaha. Bol bol alışveriş işte. Havada uçuşan hediyeler. Tamam tamam. Buralara girmiyorum. Hediye almak tabii ki güzel bir şey. Ama önemli olan sevdiklerimizi sadece özel günlerde değil de, her an hatırlayabilmek. Kendinize bir şey alırken, aklınıza onun gelmesi ve sürpriz yapmak gibi. Kamu spotunun da sonuna geldiğimize göre, bu seferlik benden bu kadar. Bir tarafı aşk, romantizm isterken, diğer yandan aklına söz geçiremeyenlere gelsin bu yazım. Seviliyorsunuz ❤

Relationship Status: Confused

As February 14th was left behind, all the podcasts I listened to and all the videos I watched were about falling in love… What is Love? How do we know we are in love? The story of Gustav Klimt’s ‘The Kiss’ etc. On top of that, I watched the Netflix mini-series, based on David Nicholls’s book ‘One Day’. If you have watched the movie before, I can say that the series is as good as the movie. In fact, the best part is that, since all chapters progress as one episode, you can watch them in full details without feeling compressed. Especially Dexter… I think, Dexter in the movie is more handsome, but Dexter in the Netflix series is also very cute. Anyway. I would definitely recommend watching it. A beautiful friendship story. After all this praise, let’s come to our main topic… LOVE.

I fell in love. I won’t lie. I mean, I saw life in pink. In fact, it was so pink that even though I saw what was happening right before my eyes, I was too attached to leave. Afterwards, the inability to eat, weight loss of up to 39 kilos and depression that came with the breakup. In no other relationship have I been able to become blindly attached to someone like this. I’m not saying I didn’t love him. I couldn’t connect. Why? Because I learned that everyone can leave whenever they want. It may be selfish but… Of course I feel sad, I see breaking up simply as having your favorite toy taken away from you. What do you do afterwards? You are crying. You feel like your efforts have been wasted. At every point in your life, that person who was always there, suddenly disappears. You don’t want to look at your phone. Unfollowing on social media etc.. You look at your pictures and videos one last time and delete them all. It’s bittersweet. It’s like you’re suffering from shortness of breath, your breath isn’t enough. As one day passes, the second day passes, you focus on other things, your friends, your life, and next thing you know, all these inner troubles you were experiencing are gone. Of course you have flirts etc., but till when? Then one day, a movie you watch, a book you read, or a song you listen to makes you want a relationship. You think, “If that person comes one day… where is the person, with whom I will share my life?” Than you start to feel lonely. Then boom… Am I looking for trouble? Getting to know someone new… getting used to him/her… trying to adapt? Ugh, just the thought of it, made me take a deep breath. You like someone or… you avoid expressing your feelings. Why? You are afraid to take a step, you don’t want to rush, you want to get to know him/her a little more… or because the time you spend with the person you like, is so beautiful and valuable, and it makes you afraid to lose that person. Because you think, it will turn into a relationship that will be end too. That’s it. I confess. It doesn’t mean that I don’t want relationships, but since they’ve all ended in disappointment, heartbreak and teardrops so far, I don’t want to cause myself any more pain. Okay, not everyone will be the same after all. But… how do we know? Relationships are things that take time and we find out whether they will progress or not, through testing. And when I see those, who says that they can die for you, while they are with you… after they broke up with you, tells same shits to someone else. Ogghh. Feel like I’m gonna throw up. Then they break up with that person too and send you mixed messages. Look, I’m still here, I’m thinking about you, I’m following you and etc. They follow you to take attendance. When they don’t get a response, they unfollow you, etc. (Hysterical laughter effect here, please). This is what wears me out. So I think I’m quite right in calling my relationship status ‘confused’.

Of course, I spent more Valentine’s Days without a boyfriend, than the days I spent with a boyfriend. I’m used to spending that day all alone 😀 Of course, this is not a problem or the end of life. It has normally emerged, as a holiday, celebrated by Christians to honor a martyr named Valentine. Who does this benefit most, right now? Of course, the manufacturers hahaha. That’s a lot of shopping, gifts flying in the air. Okay okay. I don’t go there. Of course, receiving a gift is a nice thing. But the important thing, is to be able to remember our loved ones at any time, not just on special occasions. When you shop, you see something, that they can like and you wanted to buy it for them…it’s like thinking of him/her and making a surprise. You giving the real ‘I love you’ message to them. Since we have come to the end of the public service announcement, that’s all from me for now. This article is for those who, on the one hand, want love and romance, but on the other hand, cannot even dream about it and can’t give up on yourself. Love you all ❤