Who is Gigi?

Değişiklik mi, yoksa değişim mi demeliyim biraz kararsız kaldım açıkçası başlığı yazarken. Değişiklik küçük şeylermiş gibi hissettirdi. Ufacık bir değişiklikle bambaşka şeyler ortaya koyabilirmişsin gibi. Değişim dediğimde ise daha geri dönülmez, daha yeni bir şeyi çağrıştırıyor. Neden konumuz değişim peki? Çünkü hayatımda büyük değişimlere ve ilklere hazırlanıyorum. Bunlardan biri ise Hamburg’a veda ediyor oluşum. Tabii ki bu tamamen bir veda değil, ama burada kurduğum küçük tek kişilik hayatımla vedalaşıp; iki kişilik, herkes için yeniliklerle dolu bir hayata yelken açıyoruz diyebilirim belki. Ve de yeni bir şehre, en azından benim için…

İki valizle gelip, kiraladığım minik odada kendime ait bir dünya kurdum resmen. Hiç bir şeyim yoktu. Dekorasyonundan asla hoşlanmıyordum ve maddi durumum da o sırada istediğim değişiklikleri yapmama izin vermiyordu. Gün be gün güzelleşti… güzelleştik. Misafirlerimi bile ağırladım bu küçücük odada. Resimlerimle duvarlarını süsledim, çiçeklerimle renk kattım. Çok anlam yüklüyormuşum gibi gelebilir kulağa. Nasıl bu kadar bağlanabilirsin ki diye düşünebilirsiniz ama burası Almanya’ya taşındıktan sonra hayatımı gerçek anlamda kurduğum ilk yer. Ev arkadaşımla aile olduk mesela. İki kocaman sene… hatta iki buçuk diyebilirim artık. Zaman ne de çabuk geçiyor değil mi? Her şey dün gibi aklımda… Maaşımı aldığımda koştur koştur eksiklerimi tamamlamak için alışverişe gitmiştim. Askılar, havlular vs. vs.

Vedalar beni her zaman üzmüştür ama bu sefer heyecanlı hissediyorum kendimi. Yavaş yavaş eşyalarımı toplamaya başladım mesela. Bir kısmını çoktan götürmüş bile olabilirim… Gitmeden önce yapmam gerekenleri planlıyorum bir taraftan. Ev arkadaşım sürekli “Gitmee!!” diyor. Bazıları için ise çok ani bir karar olarak gözüküyor bu durum. Biraz daha düşünebileceğimi, kendime kurduğum bu hayattan vazgeçmemem gerektiğini söylüyorlar. Bu kurduğum hayat çok keyifliydi ama bir o kadar da eksikti. Değişime ihtiyacım olduğunu hissediyordum uzun zamandır ama bunu yapabilecek cesareti kendimde bulamıyordum. Tek başıma olsaydım yine de kendimde bu cesareti bulamazmışım gibi geliyor. Çünkü yaşadığım deneyimler beni bu hayata resmen bağımlı kıldı. En korktuğum şey işimi kaybetmekti mesela. Ya parasız kalırsam diye düşünüyordum sürekli. Mutsuz olduğum bir işte her şeyimi vererek çalışıyordum. Kendi önceliklerimin bile önüne geçiyordu. Bunları kimseyi suçlamak için söylemiyorum tabii ki. Sadece rahatsız olduğum ama değiştirmeye cesaret edemediğim şeylerdi. Sürekli şikayet ediyordum sevdiklerime. Bir ilişkim olması fikri bile dehşet korkutucuydu benim için. Fazladan bir sorumluluk yüklüyormuşum kendime gibi hissediyordum en basiti. Ben almayayım kafası. Hangi ara buraya geldim bilmiyorum. Aslında bilmiyorum değil ya. Biliyorum. Anlaşıldığını hissetmek, konuşabilmek, konuşarak sorunları çözebilmek, birbirine her konuda açık olmak. Bunlar benim için önemli konular olmuştur her zaman. Eğer karşındaki kişi sana bir şeyler katabiliyor ve sen de aynı şekilde ona bir şeyler katabiliyorsan, birlikte geçirdiğiniz anların tadını çıkarabiliyorsanız, ortak hayaller kurabiliyorsanız ve en önemlisi bunları yaparken bile kendiniz olabiliyorsanız doğru kişiyle berabersiniz bence. Yargılardan uzak…

Küçük bir seyahatin başımıza bunları getirebileceğini nereden bilebilirdik ki? Birbirini tanımaya çalışan iki insandık biz sadece… şu an ise birlikte bir hayat kurmaya ve birbirini daha da iyi tanımaya çalışan iki insana dönüştük. Beraber deneyimleyeceğimiz daha birçok şey olacak hayatımızda. Yolumuz uzun…

Taşınma konusu gündeme ilk geldiğinde bile bunlara takılı kaldım mesela. Farkında olmadan kendimi nasıl da değişime kapattığımı fark ettim. Eskiden değişim beni heyecanlandırırdı. Endişelenmezdim. Bunun da altından kalkarım derdim kendi kendime. Yalnızlıktan mıdır bilmem, her şeyden korkar hale gelmişim. Bu ben değilim asla. Ben kafasının dikine giden biriydim. Yapma derlerdi yine de yapardım. Bir ders almam gerekiyorsa da onu yaparak kendime ders çıkarmam gerekiyordu. Bu şekilde öğreniyordum ama kendim öğreniyordum. Artık özgüvenimi toplama zamanı kesinlikle geldi ve yeni hayatımızdaki bu yolculuğun da çok güzel geçeceğinden ve harika anılar biriktireceğimizden hiç şüphem yok. Welcome to the new chapter of our life demenin vakti geldi mi? Bir sonraki yazıda görüşürüz.

Do you like changes?

Should I say change or transformation? Honestly, I was a bit indecisive while writing the title. Change felt like small things. As if you could create something completely different with a tiny change. When I say transformation, it evokes something more irreversible, something newer. Why is our topic transformation then? Because I am preparing for major transformations and firsts in my life. One of these is saying goodbye to Hamburg. Of course, this is not a complete farewell, but I can perhaps say that we are bidding farewell to the small one-person life I built here and setting sail for a two-person life full of new experiences for everyone. And to a new city, at least for me…

I came with two suitcases and literally built a world of my own in the tiny room I rented. I had nothing. I never liked the decoration, and my financial situation at that time did not allow me to make the changes I wanted. Day by day, it became more beautiful… we became more beautiful. I even hosted guests in this tiny room. I adorned the walls with my pictures, added color with my flowers. It might sound like I’m attaching too much meaning to it. You might think, how can you get so attached? But this is the first place where I truly built my life after moving to Germany. My roommate and I became like family. Two whole years… actually, I can say two and a half now. Time flies, doesn’t it? Everything is still fresh in my memory… When I received my salary, I hurried to shop and complete my necessities. Hangers, towels, etc., etc.

Goodbyes have always made me sad, but this time I feel excited. I’ve already started packing my things, little by little. I might have already taken some of them there… On one hand, I am planning the things I need to do before leaving. My roommate keeps saying, “Don’t go!!” For some, this seems like a very sudden decision. They tell me I could think it over a bit more, that I shouldn’t give up on the life I’ve built. This life I built was very enjoyable, but it was also lacking. I felt for a long time that I needed change, but I didn’t find the courage within myself to make it happen. I feel like if I were alone, I still wouldn’t have found the courage to do it. Because the experiences I had made me almost dependent on this life. My biggest fear was losing my job, for instance. I constantly worried about being left without money. I worked hard at a job I was unhappy with, giving it my all. It even took precedence over my own priorities. I am not saying this to blame anyone, of course. These were just things that bothered me but I didn’t have the courage to change them. I kept complaining to my loved ones. Even the idea of being in a relationship terrified me. I felt like I was taking on an extra responsibility. It was a “no, thanks” mindset. I don’t know when I got to this point. Well, actually, I do know. Feeling understood, being able to talk, solving problems through conversation, being open with each other in every way. These have always been important to me. If the person you’re with can add something to your life and you can do the same for them, if you can enjoy the moments you spend together, if you can dream together, and most importantly, if you can be yourselves while doing these things, then you’re with the right person. Free from judgements…

How could we have known that a small trip would lead to all this? We were just two people trying to get to know each other… and now, we have turned into two people trying to build a life together and get to know each other even better. There will be many more things we’ll experience together in our lives. Our journey is long…

Even when the topic of moving first came up, I was stuck on these thoughts. I realized how I had unknowingly closed myself off to change. In the past, change excited me. I didn’t worry. I would tell myself, I can handle this too. Maybe it’s due to loneliness, but I became fearful of everything. This is not me at all. I used to be someone who did what they wanted. They would say, don’t do it, but I would do it anyway. If I had to learn a lesson, I had to learn it by doing it myself. That’s how I learned, but I learned on my own. It’s definitely time to gather my self-confidence and I have no doubt that this journey in our new life will go beautifully and we will create wonderful memories. Is it time to say “Welcome to the new chapter of our life”? See you in the next post.