Ay bir şey rica edeceğim senden… Bu yazıyı okumaya başlamadan önce Sertap Erener’in Kendime Yeni Bir Ben Lazım şarkısını açıp dinler misin? Çünkü bu yazının başlığının böyle olmasının tek sebebi bu şarkı kesinlikle. Bir de kendi mutluluğumu seçmiş olmam ve yeni hayatıma her şeyi geride bırakıp başlama cesaretini göstermiş olmam.

Hayatımda son zamanlarda peş peşe öyle beklenmedik değişimler oldu ki… Beklenmeyen değişimler miydi gerçekten? Bazıları belki öyleydi… ama bazıları kesinlikle beklenmedik değildi. Aslında içten içe zamanının gelmesini beklediğim değişimlerdi. Bu yazıda dürüst olacağım. Öyle üstten üstten anlatmak yok yani.

Geçtiğimiz şu iki senedir içimde sürekli bir eksiklik vardı. Sürekli bir depresyon hali… sürekli bir yalnızlık hissi… Bir şeyler yolunda değildi yani.

Zaman geçtikçe yalnızlığımı ne kadar özlediğimi, renklerimi kaybettiğimi fark ettim ve kendimi yeniden bulmam gerektiğine karar verdim. Olmak istemediğim bir yerde olmak, üzerime yüklenen sorumluluklar, kendi sorumluluklarım derken tükendim iyice.

Sabırsız, sinirli, içine kapanık, hayat enerjisini kaybetmiş bir ben…

Bloğumdan uzaklaştım, düzenli günlük yazan ben günlük yazmayı bile bıraktım. Kendi duygularımı dışarı vurduğumda rahatlıyordum. Evet… ama geriye dönüp o satırları okuduğumda kendi kendimi sorgulayıp daha da kötü hissediyordum. Yapmayı sevdiğim şeyleri bile bir kaçış noktasına dönüştürdüğümü fark ettim.

Biraz uzaklaşıp nefes almam gerektiğini düşündüğümde, kendimi meşgul etmek için yaptığım şeyler haline gelmesi beni hobilerimden bile uzaklaştırdı. Sürekli kendimi ne kadar kötü hissettiğimi anlatmak istemediğim için sevdiğim insanları bile aramaz oldum yani.

Sonra dokuz günlüğüne Türkiye’ye ve Bulgaristan’a ailemi görmeye gittik. Chico’da benimle birlikte her yerdeydi.

Orada sevdiğim ortamda, sevdiğim insanlarla beraberken tekrar kim olduğumu hatırladım resmen ve bir karar verdim. Böyle devam etmemeliydi.

Öyle de oldu.

Tatilden döndükten sonra konuşulması gereken şeyler konuşuldu ve sonuca ulaştık. Mutsuz olduğumuz bir şeye devam etmenin hiçbir anlamı yoktu. Sonrasında kızlarla gittiğimiz Paris tatili de üstüne ilaç gibi geldi. En yakın arkadaşlarımla eski günlerdeki gibi tekrar hep beraber olmak… hem de en çok gitmek istediğim Avrupa şehrinde!!!

Paha biçilemez gerçekten. Herkes içindekileri döktü, tüm problemler masaya yatırıldı ve Paris’ten herkes en az 10 kilo vermiş olarak döndü bence 😎

Bu zamana kadar beni tutan şey neydi peki?

Tamamen özgüvenimi kaybetmiş olmamdı. Korkuyordum. Çünkü ben buraya taşındığımdan beri hiç kendi başıma kalmadım. O sorumlulukların altında ezilme düşüncesi, Chico’ya yetememe korkusu, gelirimin yeterli olmaması… hepsi birazcık üst üste gelmişti senin anlayacağın.

Partnerimle ilişkimizde de kopukluklar yaşıyorduk. İlişkimiz var mı yok mu belli bile değildi yani. Kendimi, kim olduğumu, ne olduğumu sorgularken buluyordum sürekli. Birbirimizden karakteristik anlamda zaten aşırı farklıydık. Uyumlanamadık diyelim. Hayat pek bizim lehimize bir yön çizdirmedi bize. O yüzden herkesin biraz dinlenmeye ihtiyacı var.

Normal şartlarda bu yazıyı “Sen bunu okurken, ben yeni evimde eşyalarımı yerleştiriyor olacağım.” diye bitirmek istiyordum ama ona bile vakit bulamadım. O yüzden detaylara girebilirim.

Türkiye’den döndüğümüzde biz bu konuşmayı yaptık ve ben iş yerime direk olanları anlattım. Benim bir an önce tam zamanlı çalışmam gerektiğini ve ev aradığımı söyledim. Şansa aynı hafta içinde iş arkadaşımın kendi evinde bi sene kalacak birini aradığını öğrendim. Aynı zamanda da tam zamanlı çalışacağım onaylandı. Kızlarla hemen detayları konuştuk ve koşullar hem bana hem de Chico’ya uygundu. Mobilya almam gerekmiyordu ve kendi evimi tutmak için bana yeterli de zaman kazandırıyordu.

Win win yani.

Biz sözleşmeyi hazırladık, imzaladık. Eşyalarımı yavaş yavaş toparladım ve o kadar hazırdım ki her şeye!! Beklemem gereken o koca 1.5 ay dışında…

Tamam süreci bence çok iyi idare ettik. Kimse kimseyi kırmadı. Herkes kendine göre takıldı. Ben zaten sürekli işteydim. Chico yalnız değildi derken o gün geldi…

Bu arada bunlar yaşanırken ufak çaplı sağlık problemlerim oldu. Boğazımda bi şişlik vardı… Birkaç gün ağrı yaptı ama sonrasında geçti. Ben de üstüne durmadım fazla.

Sonrasında taşınma yorgunluğu, regl, uykusuzluk derken tekrar nüksetti ve kendimi doktorda buldum. Doktor kontrollerimi yaptı ve kan tahlili istedi benden.

Neredeyse 30 olacağım… hala kan alınırken iğneye bakamıyor oluşum 😂 Bugün tekrar doktora gittim ve sonuçlar pek iç açıcı değil maalesef.

Tiroidlerimin iltihaplanmasından şüpheleniyor doktor ve bu da yarın belli olacak. Bu bana komple kafamda, ensemde, boynumda her yerde ağrı varmış gibi hissettiriyor. Boynumu kımıldatırken bile hissediyorum. Yutkunurken özellikle. Kilo verdim bir de galiba… ara sıra vücudum ateş yapıyor derken iki günlük hasta izni verdi bana. Ben de fırsattan istifade anlatayım olanları dedim.

Yurt dışında yaşamak güzel… tek başına olmak güzel ama her şey yolundayken güzel hissettiriyor.

Böyle hasta olduğunuz zamanlarda çorba yapacak birinin bile olmaması… o yalnızlık hissi… ya bana bir şey olursa düşüncesi o kadar ağır geliyor ki…

Annem telefonda 7/24 benimle. Canım annem… destek ve moral hattım. Bu konuda bir sorun yok ama yine de böyle hissediyorsun işte.

Yarın her şey belli olsa da ilaçlara mı başlayacağım, ne yapmam gerekiyor öğrensem… Çünkü iyi hissettirmiyor yani ve kendime eziyet ediyormuşum gibi geliyor. Chico için ayakta kalmam gerekiyor. Onun ihtiyaçlarını karşılayacak tek kişi benim şu anda ve bu sorumlulukla birlikte hasta olma lüksüm yok maalesef.

Belki de bu kadar zaman içimde biriktirdiklerimin sonucu olarak ortaya çıktı… ya da kendimi gerçekten ihmal ettim. Bilmiyorum.

Ama Chico eve alıştı… asansöre bile alıştı. Artık eve girerken isteksiz davranmıyor. Burasının onun da evi olduğunu anladı ve bu beni çok mutlu ediyor.

İlk günler benim için x2 stresli geçti. Çünkü onun şaşkınlığını, korktuğunu görmek bana kendimi suçlu hissettirdi. Arkamdan ağlaması özellikle. Orda n’apacağımı şaşırdım ve eve geri döndüm. Chico’yla beraber evimizin eksiklerini almaya gittik. İş arkadaşımdan Chico’ya beş dakika göz kulak olmasını rica ettim ve sonra markete gittim. Eve geldiğimizde bitap düştüm ve bi anda panik atak geldi bana. Kollarım uyuştu, nefes alamıyormuşum gibi hissettim ve sonrasında gördüğüm şeyleri, renkleri filan sayarak kendimi sakinleştirdim ama bütün akşam ağladım.

Niye ağladığımı bilmeden… Sonra üstüne doktor muayenesi vs. derken bende havalar hala bulutlu sizin anlayacağınız. Ağlamıyorum ama sağlığıma kavuşacağım günü iple çekiyorum.

O her gün Outfit Check videoları atan, hayat güzel, kuşlar uçuyor modundaki kızın hayatının arka planında bu olaylar oluyor.

Hala bunu çok Instagram’da yansıtmıyorum. Çünkü bloğu okuyan kişi sayısı ve o kişilerin kim olduğu da çok belli.

Sizinle açık açık her şeyi yazıp paylaşmak istedim yani. Yeni gelenlere de hoş geldin diyelim o zaman.

Bir sonraki blogda görüşürüz ❤️

I Need a New Me

Before you start reading this, can you please put on Sertab Erener’s Kendime Yeni Bir Ben Lazım? Because honestly, that song is the only reason this post has this title. That, and the fact that I chose my own happiness and found the courage to leave everything behind and start a new life.

So many unexpected changes have happened in my life lately, one after another… But were they really unexpected? Maybe some of them were. But some definitely weren’t. Deep down, they were changes I had been waiting for the right time to happen.

I’m going to be honest in this post. No sugarcoating, no talking about things from a safe distance. None of that.

For the past two years, I’ve constantly felt like something was missing. I was constantly depressed… constantly lonely… Something just wasn’t right. As time went by, I realized how much I missed my own solitude, how much I had lost my colors, and I decided that I needed to find myself again. Being somewhere I didn’t want to be, the responsibilities that had been placed on my shoulders, my own responsibilities… All of it slowly drained me.

I became impatient, angry, withdrawn, and completely disconnected from the joy of life.

I drifted away from my blog. I even stopped journaling, something I used to do regularly. Writing down my feelings did make me feel better. But whenever I went back and read those pages later, I would question myself all over again and end up feeling even worse.

I also realized that I had turned the things I loved doing into escape routes. Whenever I thought I needed to get away for a while and catch my breath, those things became ways of keeping myself busy instead. And eventually, that pushed me away from my hobbies too.

I even stopped calling the people I love because I didn’t want to constantly talk about how terrible I felt.

Then we went to Turkey and Bulgaria for nine days to see my family. Chico was with me everywhere, too. Being surrounded by the people I love, in an environment that feels like me, I literally remembered who I was again. And I made a decision.

Things couldn’t continue like this. And they didn’t.

After we came back from the trip, the conversations that needed to happen finally happened, and we reached a conclusion. There was no point in continuing something that was making us unhappy. Then the Paris trip with the girls came along and honestly, it was exactly what I needed. Being together with my closest friends again, just like the old days… in the European city I had wanted to visit the most!!!

Priceless. Truly.

Everyone poured their hearts out, all the problems were put on the table, and I swear we all came back from Paris at least 10 kilos lighter mentally. 😎

So what was holding me back all this time? I had completely lost my confidence. I was scared. Because ever since I moved here, I had never actually been on my own. The thought of being crushed under all those responsibilities, the fear that I wouldn’t be enough for Chico, worrying that my income wouldn’t be enough… Everything had piled up on top of everything else.

My relationship with my partner had also become increasingly disconnected. At some point, it wasn’t even clear whether we were actually in a relationship anymore.

I constantly found myself questioning who I was and what I was doing with my life. We were also incredibly different in terms of our personalities. Let’s just say we couldn’t really find a way to meet in the middle. Life didn’t exactly make things easy for us either. So I think everyone needs a little time to breathe.

Under normal circumstances, I wanted to end this post with:

“By the time you read this, I’ll be unpacking my things in my new home.”

But I didn’t even have time for that. So I might as well get into the details.

When we came back from Turkey, we had that conversation, and I immediately told my workplace what was going on. I told them that I needed to start working full-time as soon as possible and that I was looking for a place to live. And then, by pure chance, I found out that a coworker was looking for someone to stay in her apartment for a year. At the same time, my full-time position was approved.

The girls and I immediately talked through all the details, and the situation worked perfectly for both me and Chico. I didn’t have to buy furniture, and it gave me enough time to eventually find and rent my own place.

Win-win.

We prepared the contract and signed it. I slowly started packing my things, and I was SO ready for everything!! Except for that huge 1.5-month waiting period I still had ahead of me… Still, I think we handled the whole process really well. Nobody hurt anyone. Everyone just did their own thing. I was working constantly anyway. And Chico wasn’t alone.

Until that day finally came… While all of this was happening, I also started having some minor health problems. I had some swelling in my throat. It hurt for a few days, but eventually it went away, so I didn’t really think much of it.Then came the exhaustion from moving, my period, lack of sleep… and the symptoms came back. So I ended up at the doctor. The doctor examined me and ordered blood tests.

I’m almost 30… and I still can’t look at the needle while they’re taking my blood. 😂 I went back to the doctor today, and unfortunately, the results weren’t exactly great. My doctor suspects that my thyroid may be inflamed, and we’ll know for sure tomorrow. It makes my whole head, the back of my head, my neck… basically everything hurt. I can feel it even when I move my neck. Especially when I swallow.

I think I’ve lost some weight too. And every now and then, my body suddenly feels like it’s on fire. So the doctor gave me two days off sick. And I thought, well, might as well use this opportunity to tell you what’s been going on.

Living abroad is beautiful. Being on your own is beautiful too. But it feels beautiful when everything is going well. When you’re sick and there’s no one there to make you a bowl of soup… That feeling of loneliness…

The thought of “What if something happens to me?” It feels so heavy.

My mom is on the phone with me 24/7. My sweet mom… my personal support and morale hotline. ❤️

So I’m not really lacking support in that sense. But you still feel it. I just want to know what’s going to happen tomorrow. Whether I’ll have to start medication, what I’m supposed to do… Because honestly, I don’t feel good.

And sometimes it feels like I’m being cruel to myself by pushing myself through all of this. I have to stay on my feet for Chico. Right now, I’m the only person responsible for meeting his needs, and unfortunately, with that responsibility comes the feeling that I don’t really have the luxury of being sick.

Maybe all of this is the result of everything I’ve been bottling up for so long. Or maybe I genuinely neglected myself. I don’t know.

But Chico has settled into the new home now. He’s even gotten used to the elevator. He doesn’t hesitate anymore when we walk through the door. He understands that this is his home too, and that makes me incredibly happy.

The first few days were twice as stressful for me because seeing how confused and scared he was made me feel guilty. Especially when he cried after me.

I had absolutely no idea what to do. So I went back home. We went shopping together to get the things our home was missing. I asked my coworker to watch Chico for five minutes, and then I went to the supermarket.

By the time we got home, I was completely exhausted. And suddenly, I had a panic attack. My arms went numb, I felt like I couldn’t breathe, and I started grounding myself by counting the things I could see, the colors around me, and so on. But I cried the entire evening. Without even knowing why I was crying.

Then, on top of everything, there were the doctor appointments and all the rest… So, as you can probably tell, the skies are still pretty cloudy over here. I’m not crying anymore, but I’m counting down the days until I feel healthy again.

The girl who sends Outfit Check videos every day and gives off this “life is beautiful, birds are flying” energy…

Yeah.

There’s all of this happening behind the scenes. I still don’t really show much of it on Instagram.

But I wanted to be completely open and honest with you here, because the number of people who read this blog, and who those people are, is pretty clear to me.

So I wanted to write everything down and share it with you exactly as it is. And to all the new people who have joined along the way:

Welcome. ❤️

See you in the next blog post. ❤️